Wim & Greet
Hoogenraat

Wie ergens in Nederland een aanbiddingsvlag of banier van Wim en Greet Hoogenraad tegenkomt, ziet meer dan een fraai stuk stof aan een zorgvuldig gemaakte stok. Achter iedere vlag ging een verhaal van gebed, gehoorzaamheid en toewijding schuil.

Wim en Greet Hoogenraad hebben jarenlang samen een bijzondere profetische bediening mogen vervullen. Zij maakten aanbiddingsvlaggen en banieren voor gemeenten, gebedsgroepen en individuele broeders en zusters. Veel van deze vlaggen werden niet zomaar uit een catalogus gekozen. Ze ontstonden vanuit gebed en vanuit datgene wat Greet geloofde dat God voor een bepaalde persoon, gemeente of situatie wilde laten zien.

Hun werk heeft zich in de loop van de jaren over veel plaatsen verspreid. De vlaggen en banieren van Wim en Greet zijn nog altijd aanwezig in kerken, samenkomsten, gebedsruimten en woningen. Niet alleen in Nederland, maar ook daarbuiten, waaronder in verschillende landen in Oost-Europa.

Sommige mensen die vandaag met een van hun vlaggen aanbidden, zullen Wim en Greet misschien nooit persoonlijk hebben ontmoet. Toch dragen zij iets van hun bediening met zich mee. Iedere keer wanneer zo'n vlag wordt opgeheven in aanbidding, proclamatie of voorbede, klinkt als het ware opnieuw iets door van de gehoorzaamheid waarmee Wim en Greet dit werk zijn begonnen.

Een profetische en biddende vrouw

Greet was een diep biddende en profetische vrouw. Voor haar waren kleuren, vormen en materialen niet alleen esthetische keuzes. Zij geloofde dat kleuren een geestelijke betekenis konden dragen en dat een vlag of banier zichtbaar kon uitdrukken wat God wilde spreken.

Vanuit gebed ontwierp en vervaardigde zij de vlaggen. Daarbij zocht zij niet in de eerste plaats naar wat mooi, aantrekkelijk of verkoopbaar was. Zij wilde maken wat God haar liet zien. Soms was dat een vlag voor aanbidding, soms voor proclamatie of voorbede, en soms droeg een ontwerp een heel specifieke boodschap voor een persoon of gemeente.

Het maken van een vlag was voor Greet daarom meer dan handwerk. Het was een vorm van dienen. Terwijl haar handen met de stof werkten, was haar hart gericht op de Heer. De vlaggen die daaruit voortkwamen, waren het zichtbare resultaat van een proces dat vaak al veel eerder in gebed was begonnen.

Samen één sterk team

Naast Greet stond Wim. Waar zij de vlaggen ontwierp en maakte, zorgde hij voor de stokken en de technische afwerking. Hij zaagde, bouwde, paste en zette alles zorgvuldig in elkaar. Daardoor ontstonden lichte, sterke vlaggen die tijdens aanbidding vrij konden bewegen en gemakkelijk konden draaien.

Hun taken waren verschillend, maar hun bediening was één geheel. Greet bracht haar profetische fijngevoeligheid, creativiteit en gebed in. Wim bracht zijn praktische inzicht, vakmanschap en betrouwbaarheid mee. Samen vormden zij een sterk en hecht team.

Juist in die samenwerking werd iets zichtbaar van hoe God mensen met verschillende gaven naast elkaar plaatst. Wat de één zag en ontwierp, maakte de ander praktisch mogelijk. Zonder Greet was het ontwerp er niet geweest; zonder Wim was het niet tot een bruikbaar en duurzaam geheel gekomen.

Het werk droeg daardoor niet alleen hun afzonderlijke kwaliteiten, maar ook iets van hun huwelijk en hun gezamenlijke toewijding aan Jezus.

Een plotseling afscheid

Een aantal jaren geleden kwam er onverwacht een einde aan die samenwerking. Wim overleed vrij plotseling. Tijdens zijn laatste momenten hield Greet hem in haar armen en hielp zij hem biddend door het afscheid heen.

Wim mocht naar zijn Heer en Heiland gaan, maar voor Greet bleef een enorme leegte achter. Zij verloor niet alleen haar echtgenoot, maar ook haar dagelijkse metgezel, haar praktische steun en de man met wie zij jarenlang schouder aan schouder had gediend.

In de jaren na zijn overlijden ging het steeds minder goed met haar. Uiteindelijk werd opname in een verzorgingshuis noodzakelijk. Daar heeft zij slechts korte tijd gewoond. Begin 2026 mocht ook Greet thuiskomen bij de Heer Die zij gedurende haar leven zo vurig had liefgehad en gediend.

Wim en Greet zijn nu beiden niet meer op aarde, maar hun werk is daarmee niet verdwenen.

Het werk spreekt nog altijd

Hun nalatenschap bestaat niet alleen uit materialen, patronen, gereedschappen, foto's en een website. Hun werk leeft voort in de vele vlaggen en banieren die nog altijd worden gebruikt.

Wanneer ergens een door hen gemaakte rode vlag wordt opgeheven als proclamatie van het bloed van Jezus, wanneer een gouden banier spreekt van Gods heerlijkheid en koningschap, of wanneer met een veelkleurige vlag wordt geantwoord op een profetisch woord, wordt de bediening van Wim en Greet opnieuw zichtbaar.

Zij lieten geen monument voor zichzelf na. Zij lieten instrumenten van aanbidding, gebed en geestelijke strijd achter.

Dat maakt hun nalatenschap kostbaar, maar het brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee. Het werk dat door hen werd begonnen, is nog niet voltooid. Tegelijkertijd is dit geen bediening die zomaar door iedereen kan worden overgenomen. Er is meer voor nodig dan technische vaardigheid, creativiteit of enthousiasme.

Er is iemand nodig die door de Heer tot dit werk wordt geroepen. Iemand die begrijpt dat het niet in de eerste plaats om stoffen, kleuren of stokken gaat, maar om gebed, onderscheiding, gehoorzaamheid en dienstbaarheid. Iemand die niet probeert de plaats van Wim en Greet in te nemen, maar die bereid is het werk vanuit dezelfde liefde voor Jezus verder te dragen.

Bewaren wat God heeft gegeven

Daarom houden wij deze website en de zichtbare nalatenschap van Wim en Greet in stand. Daarmee willen wij niet alleen hun werk bewaren, maar ook hun leven eren: hun karakter, hun trouw, hun onderlinge verbondenheid en bovenal hun liefde voor Jezus Christus.

Wij geloven dat wat God door hun leven heeft gegeven, niet verloren hoeft te gaan. De vlaggen zijn nog aanwezig. De boodschap die zij uitdroegen is nog actueel. De geestelijke betekenis van aanbidding, proclamatie en voorbede is niet veranderd.

Daarom bidden wij dat de Heer Zelf degene zal roepen en toerusten die dit werk op een waardige manier mag voortzetten. Niet als een kopie van Wim en Greet, maar als iemand die voortbouwt op het fundament dat zij hebben gelegd.

Tot die tijd bewaren wij hun nalatenschap met dankbaarheid. Niet als iets dat definitief is afgesloten, maar als een werk dat wacht op het moment waarop God opnieuw beweging zal geven.

Wim en Greet hebben hun deel gedaan. Zij zijn trouw geweest aan wat hun werd toevertrouwd. De banieren die zij maakten, worden nog altijd opgeheven.

En hun getuigenis spreekt nog steeds.